Υλικό-Μέθοδος
Παρουσιάζονται πέντε θήλεις ασθενείς της παραγωγικής ηλικίας (23-39 έτη) που αντιμετωπίσθηκαν από μας για βλαισό μέγα δάκτυλο από τον Ιανουάριο του 1989 έως τον Δεκέμβριο του 1992. Οι ασθενείς της ομάδας αυτής είχαν ως κοινό χαρακτηριστικό την εμφάνιση αμφοτερόπλευρα της παραμόρφωσης του βλαισού μεγάλου δακτύλου.
Η παραμόρφωση αυτή μετέβαλε δραστικά την ζωή τους με την έννοια της μεταβολής της υπόδυσης και του άλγους ιδίως μετά από ορθοστασία.
Πρέπει να σημειωθεί ότι όλες είχαν επαγγέλματα που απαιτούσαν μακροχρόνια ορθοστασία όπως παρασκευάστριες ιατρικών εργαστηρίων (3), φαρμακοποιός (1) και εμπορικός αντιπρόσωπος (1).
Διενεργήθηκαν συνολικά 10 οστεοτομίες. Η επιλογή της παραπάνω επέμβασης στηρίχθηκε στον προεγχειρητικό έλεγχο που περιλάμβανε ακτινολογικό έλεγχο πριν και μετά από φόρτιση. Η εγχείρηση διενεργήθηκε τυπικά κατά Wilson με γενική αναισθησία και εφαρμογή ισχαίμου επιδέσμου.2,3,4 Σε μία ασθενή με έντονη διαπλάτυσνη του τέταρτου διαμεσομεταταρσίου διαστήματος διενεργήθηκε ανάστροφη οστεοτομία Wilson.
Οι ασθενείς της ομάδας αυτής παρακολουθήθηκαν για περισσότερα από πέντε έτη (5-7 έτη, Μ.Ο. 6 έτη). Εξετάζονταν κανονικά και βαθμολογήθηκαν όχι τόσο ο χρόνος που απαιτήθηκε για την πώρωση της οστεοτομίας όσο η υποτροπή της παραμόρφωσης, η πρόοδος των εκφυλιστικών αλλοιώσεων της πρώτης μεταταρσιοφαλαγγικής άρθρωσης, η παραμονή της μεταταρσαλγίας και κυρίως η διατήρηση κατά τις διαδοχικές ακτινολογικές επανεξετάσεις του αποτελέσματος του περιορισμού του εύρους του διαμεσομεταταρσίου διαστήματος.

Αποτελέσματα
Το σύνολο των υπό εξέταση ασθενών είχε ομαλή μετεγχειρητική πορεία και επανέκαμψαν στο χώρο της εργασίας τους σε χρόνο που κυμάνθηκε από 2-21/2 μήνες. Όλες έμειναν ευχαριστημένες τόσο από το αισθητικό όσο και από το λειτουργικό αποτέλεσμα.
Το κλινικό αποτέλεσμα αυτό διατηρήθηκε και κατά τις διαδοχικές επανεξετάσεις. Η παράμετρος που αξιολογούνταν κάθε φορά ήταν η διατήρηση του περιορισμού της διαπλάτυνσης του μεταταρσίου (εικόνα 2),

Εικόνα 2: Περιορισμός της διαπλάτυνσης του μεταταρσίου σε ακτινογραφία φόρτισης 2 έτη μετά τη διενέργεια οστεοτομίας Wilson.

Συζήτηση.
Η οστεοτομία Wilson αποτελεί για πολλούς Ορθοπαιδικούς σήμερα εγχείρηση εκλογής με αντοχή του καλού της αποτελέσματος στη διάρκεια του χρόνου. Τόσο από την απόψη της δράσης αυτής στο σύνολο των άλλων παραμέτρων, γνωστών και αγνώστων που είναι δυνατό να επιφέρουν ανακούφιση από τα συμπτώματα της παραμόρφωσης λίγα είναι γνωστά.1,2
Πιο συγκεκριμένη είναι η δράση της επί της αναδιάταξης των φορτίων που δέχεται η μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση και η δράση της από τη μείωση της διαπλάτυνσης του μεταταρσίου.
Με την οστεοτομία Wilson το μετατάρσιο καθίσταται στενότερο, η υπόδυση γίνεται καλύτερα ανεκτή και η φορά επενεργείας των εκτεινόντων παύει σε μεγάλο βαθμό να δρα ως επιδεινωτικός παράγοντας για την παραμόρφωση.
Οι δικές μας παρατηρήσεις πάνω στην σταθερότητα του καλού αρχικού αποτελέσματος της εγχείρησης είναι σε μεγάλο βαθμό ενισχυτικές του παραπάνω ισχυρισμού.

Summary
Wilson's osteotomy consists an operation of choice in the management of hallux valgus in young patients. Since its role is not clearly defined, our interest has been focused on its effect on elimination of metatarsal widening in selected yoyng female patients with bilateral hallux valgus. They were operated upon from January 1989 to December 1992 and followed up for more than five years. We noticed that the maintainance of limitation of metatarsal widening was equivalent to the good results in all patients. A brief comment on the biomechanic implication of this operation is attempted.